Αρκετές δεκαετίες πέρασαν από τότε που ο Πέτρος ο πελεκάνος, ξέφυγε από τον σχηματισμό του μεταναστευτικού του σμήνους και προσθαλασσώθηκε ημιθανής στο πέλαγος. Έζησε ανάμεσά μας από το 1958 και κάποιοι θυμούνται ακόμα το μικρό κι αδύναμο πουλί, στην αγκαλιά του ψαρά που το περιέθαλψε. Εκείνος ήταν που το ανέστησε κυριολεκτικά, το ανέθρεψε καθ’ εικόνα και ομοίωση, μαθαίνοντάς του ν’ αγαπά τους ψαράδες που του έδιναν τροφή και τους τουρίστες που έδιναν τροφή στους ψαράδες. Έμαθε ακόμα ν’ απολαμβάνει τη βόλτα στο Γιαλό της Μυκόνου κι όπως η Ειρήνη, ο Νικόλας, η Ωμέγα, ο Δήμος, ο Πέτρος ο νεώτερος, να χαίρεται το μελτέμι κι ας του χαλάει καμιά φορά το χτένισμα